Jest jeszcze jedna rzecz, o której często się zapomina. Cukier puder z dodatkiem skrobi zachowuje się inaczej niż czysty cukier zmielony w domu. Domowy puder bez skrobi zniknie jeszcze szybciej, bo nie ma w nim niczego, co wiąże wilgoć. Jeśli wi > 자유게시판

• 목록
• 답변
• 글쓰기
• 게시판 리스트 옵션
  • 수정
  • 삭제

Ile tłuszczu wlać? If you are you looking for more info regarding Filmbi.Ru take a look at the web site. Na patelnię o średnicy około 24 centymetrów wystarczy jedna do dwóch łyżek stołowych tłuszczu na jeden placek, pod warunkiem że patelnia jest dobrze rozgrzana. Tłuszcz powinien pokrywać dno cienką warstwą, nie tworzyć kałuży. Gdy smażysz kilka placków po kolei, dolewaj tłuszcz dopiero wtedy, gdy patelnia zaczyna wyglądać na suchą – zwykle co drugi lub co trzeci placek. Nadmiar tłuszczu nie przyspiesza smażenia, tylko je pogarsza.

Śmietana pełni jeszcze inną rolę: dostarcza tłuszczu i wody w jednym, przez co ciasto jest delikatniejsze i mniej kruche niż po spirytusie, ale za to łatwiejsze w obróbce. Jeśli ciasto wychodzi za suche i pęka przy wałkowaniu, łyżka gęstej śmietany potrafi je uratować. Minus jest taki, że tłuszcz z śmietany podczas smażenia wchłania się w ciasto i chrust może być mniej „szklisty", a bardziej miękki. Śmietana nie zastąpi więc spirytusu, jeśli zależy na maksymalnej chrupkości.

Planowanie smażenia dla większej grupy zaczyna się od prostego rachunku: ile osób faktycznie zasiądzie do stołu i jak długo będą jeść. Przyjęło się liczyć od trzech do pięciu sztuk na osobę, jeśli danie jest głównym punktem spotkania, oraz od dwóch do trzech, gdy to tylko dodatek do innych potraw. W praktyce oznacza to, że dla dziesięciu osób dorosłych warto przygotować zapas na około czterdzieści placków, pamiętając, że część gości sięgnie po dokładkę, a część zostawi na talerzu.

Po usmażeniu odłóż placek na kratkę lub papierowy ręcznik, żeby nadmiar tłuszczu mógł spłynąć. Nie układaj placków jeden na drugim – para sprawi, że staną się tłuste i wilgotne. Jeśli placek wyszedł zbyt tłusty, następnym razem podnieś temperaturę patelni i zmniejsz ilość tłuszczu o połowę. Zwykle to wystarczy, żeby uzyskać rumiane, lekkie placki bez efektu nasączonej gąbki.

Gdy goście jedzą i chwalą, łatwo przesadzić z ilością. Lepiej zaplanować mniejszy zapas i mieć w odwodzie składniki na szybką dokładkę, niż smażyć przez trzy godziny i wyrzucać resztki. Przyjęcie, na którym placki znikają z talerza, a nie z misek na zapleczu, jest najlepszym dowodem, że ilość była dobrze dobrana.

Jak smażyć, żeby środek zdążył się ściąć Rozgrzej patelnię na średnim ogniu i dopiero wtedy wlej tłuszcz — warstwę taką, by racuchy częściowo w nim pływały, czyli około pół centymetra. Zbyt cienka warstwa sprawia, że spód przypala się, zanim ciepło dojdzie do środka. Nakładaj ciasto łyżką, ale formuj placuszki o grubości maksymalnie jednego centymetra. Jabłka pokrój w cienkie plasterki lub zetrzyj na grubych oczkach i odciśnij z soku — mokry owoc obniża temperaturę ciasta od środka i wydłuża czas ścinania.

Jak rozłożyć smażenie w czasie, żeby nie stać przy patelni do końca imprezy Ciasto na placki czy racuchy można przygotować wcześniej i trzymać w chłodzie, ale smażenie warto podzielić na tury. Pierwszą partię zrób tuż przed przyjściem gości, kolejne w trakcie, gdy pierwsza zniknie ze stołu. Dobrze sprawdza się ustawienie patelni obok stołu, żeby smażyć na oczach jedzących — wtedy od razu widać, ile jeszcze potrzeba. Jeśli nie chcesz stać przy kuchence przez cały wieczór, usmaż wszystko wcześniej i trzymaj w piekarniku w niskiej temperaturze, ale wtedy placki tracą chrupkość i część gości zje ich mniej.

Rumiana skórka i surowe ciasto pod nią to najczęstszy problem racuchów z jabłkiem. Powód prawie zawsze jest ten sam: zbyt gruba warstwa ciasta w stosunku do temperatury patelni. Zanim więc cokolwiek poprawisz w przepisie, sprawdź, jak nakładasz ciasto i jaką moc ma ogień. To dwie zmienne, które decydują o wyniku bardziej niż lista składnikómieszkanie w bloku.

Zacznij od konsystencji ciasta. Powinno być gęste jak śmietana, ale wolno spływać z łyżki — jeśli leje się jak mleko, rozpłynie się po patelni i w środku nie zdąży się ściąć. Mąkę dodawaj stopniowo, mieszając, i przestań, gdy ciasto zaczyna zostawiać ślad po łyżce. Zbyt gęste też jest złe: wtedy racuchy rosną w środku i pozostają kleiste, mimo że z wierzchu już się zrumieniły.

Kluczowe jest rozróżnienie, kto je. Dzieci zjadają zwykle o połowę mniej niż dorośli, ale za to częściej podchodzą po dokładkę, jeśli smażenie idzie na bieżąco. Seniorzy jedzą mniej, ale wolniej, więc potrzebują mniej sztuk na raz. Jeśli wśród gości są osoby na diecie lub wegetarianie, trzeba doliczyć osobne porcje, bo nie każdy sięgnie po wersję z mięsem. Bezpiecznie jest przyjąć, że jedna trzecia zaproszonych zje więcej niż średnia, dlatego lepiej usmażyć o kilka sztuk za dużo niż za mało.

Jest jeszcze jedna rzecz, o której często się zapomina. Cukier puder z dodatkiem skrobi zachowuje się inaczej niż czysty cukier zmielony w domu. Domowy puder bez skrobi zniknie jeszcze szybciej, bo nie ma w nim niczego, co wiąże wilgoć. Jeśli więc zależy ci na efekcie utrzymującym się dłużej niż godzinę, wybieraj puder ze skrobią i traktuj posypanie jako ostatni akcent, a nie etap przygotowań. Wtedy na wypieku zostanie to, co powinno — biała warstwa, a nie wilgotna plama.