Długie duszenie czy szybkie smażenie: co zrobić z twardym mięsem > 자유게시판

• 목록
• 답변
• 글쓰기
• 게시판 리스트 옵션
  • 수정
  • 삭제

Banany w lodówce czernieją i tracą słodycz, bo zimno uszkadza skórkę i zatrzymuje dojrzewanie. Podobnie awokado — twarde owoce nie dojrzeją w chłodzie, a te już miękkie szybko się zepsują. If you have any kind of concerns relating to where and the best ways to utilize Ratten-wiki.De, you could call us at the web site. Cytrusy, takie jak pomarańcze i cytryny, można trzymać w lodówce, ale tylko przez kilka dni, bo inaczej wysychają i pleśnieją. Ziemniaki, cebula i czosnek w chłodzie kiełkują, mieszkanie w bloku robią się gumowate i tracą zapach. Przechowuj je w ciemnym, przewiewnym miejscu, osobno od siebie, bo cebula przyspiesza psucie ziemniaków.

Typowe błędy: zbyt mało lodu, Meble na wymiar którego brakuje, by utrzymać niską temperaturę przez cały czas; brak soli, przez co mieszanina nie osiąga maksimum możliwości; wrzucenie napoju do zamrażarki na dłużej niż kilka minut, co grozi rozerwaniem puszki lub butelki. Uważaj też na napoje gazowane — przy gwałtownym schłodzeniu i wstrząsie mogą się pienić po otwarciu, więc po wyjęciu odczekaj chwilę i otwieraj ostrożnie.

Twarde mięso rzadko jest efektem złego zwierzęcia. Najczęściej wynika z okoliczności, których nie da się cofnąć: mięsień pracował przez całe życie, ma grube włókna otoczone tkanką łączną, a w chwili śmierci zwierzę było stare albo zestresowane. Włókna białkowe pod wpływem wysokiej temperatury kurczą się i wypychają wodę, dlatego kotlet z takiego mięsa po kilku minutach na patelni zamienia się w gumę. Długie gotowanie działa odwrotnie: niszczy strukturę, która trzyma mięso przechowywanie w małym mieszkaniu kupie.

Jeśli kropla wyparowuje natychmiast, z sykiem i bez kształtu, patelnia jest rozgrzana zbyt mocno. Zdejmij ją z ognia i poczekaj dłużej, minutę lub dwie. Wlanie tłuszczu w takim stanie kończy się niebieskim dymem, gorzkim posmakiem i osadem, który trudno usunąć. Odwrotny błąd to wlanie oleju na letnią patelnię i wrzucenie jedzenia, gdy tłuszcz dopiero zaczyna się rozchodzić. Wtedy nawet dobrze osuszony kawałek mięsa przykleja się do dna i rozrywa przy przewracaniu.

Gotowanie na parze nie jest magiczne. Chroni więcej witamin i minerałów niż gotowanie w wodzie, ale nadal traci część składników wraz ze skroplinami i czasem. Jeśli zależy ci na maksymalnym zachowaniu wartości, wybieraj krótkie czasy, duże kawałki i niski poziom wody. Wywaru z gotowania w wodzie nie wylewaj — nadaje się na zupę albo sos, bo to, co uciekło z warzyw, wciąż jest w płynie.

Podstawa to trójkąt: zlew – blat do krojenia – płyta grzewcza. Powinny leżeć blisko siebie, ale nie ciasno. Między zlewem a blatem do krojenia zostaw minimum 60 cm wolnej przestrzeni na odłożenie umytych warzyw. Deska do krojenia ma stać dokładnie tam, gdzie przenosisz produkty ze zlewu, a nie obok płyty. Odległość między blatem do krojenia a kuchenką nie powinna przekraczać jednego kroku – jeśli musisz iść, żeby wrzucić coś na patelnię, układasz się źle.

Do smażenia na stali używaj tłuszczu o wysokim punkcie dymienia — klarowanego masła, smalcu, oleju rzepakowego lub ryżowego. Masło zwykłe zostaw do sosów na końcu. Wlewaj tyle, by dno było pokryte cienko, ale równomiernie; w suchych miejscach jedzenie przywrze najmocniej. Mięso układaj dopiero wtedy, gdy tłuszcz się rozgrzeje i zacznie lekko falować, ale jeszcze nie dymi. Nie ruszaj go przez pierwszą minutę — poczekaj, aż samo puści od dna. Wtedy przewrócenie widelcem czy łopatką nie rozerwie skórki ani nie zostawi połowy kotletu na patelni.

Większość osób traci w kuchni kilkanaście minut nie na gotowanie, ale na chaotyczne przemieszczanie się między zlewem, blatem i kuchenką. Gdy mycie, krojenie i gotowanie są porozrzucane po całej kuchni, każdy ruch to dodatkowy krok, dodatkowe odwrócenie się, dodatkowe szukanie deski. Ustawienie stacji roboczych w kolejności zgodnej z naturalnym przepływem pracy eliminuje te straty niemal bez wysiłku.

Co zrobić, gdy kropla tańczy, a co gdy wyparowuje natychmiast Kropla, która krąży po dnie i nie paruje od razu, oznacza temperaturę w przedziale, w którym stal nadaje się do smażenia. W tym momencie zdejmij patelnię z ognia na kilkanaście sekund, odczekaj, aż kropla odparuje, i dopiero wlej tłuszcz. Dlaczego nie od razu? Bo przy tak rozgrzanym metalu zimny olej dostaje szok termiczny, momentalnie się przypala i zaczyna dymić, zanim zdążysz cokolwiek włożyć. Kilkanaście sekund przerwy obniża temperaturę dna o kilkadziesiąt stopni — wciąż wystarczająco, by mięso się zamknęło, ale już bez palenia tłuszczu.

Nie chodzi o to, żeby kuchnia wyglądała jak laboratorium. Chodzi o to, żeby twoje ciało wykonywało jak najmniej zbędnych ruchów. Przetestuj jedną zmianę: przez tydzień trzymaj deskę do krojenia wyłącznie między zlewem a płytą i pojemnik na obierki w zasięgu ręki. Po kilku dniach zauważysz, że obiad powstaje szybciej, a blat jest suchy. Wtedy dodaj kolejny element – na przykład miseczkę na pokrojone składniki – i sprawdź, czy znowu skrócił się czas od startu do podania.