Czy drożdże świeże i suszone da się zastępować zawsze? > 자유게시판

• 목록
• 답변
• 글쓰기
• 게시판 리스트 옵션
  • 수정
  • 삭제

Opadnięcie wypieku zaraz po wyjęciu z gorącego tłuszczu to jeden z najbardziej frustrujących problemów w kuchni. Wygląda to tak: Wiki.Die-Karte-Bitte.de produkt rośnie w trakcie smażenia, nabiera złocistej barwy, a po przełożeniu na ręcznik papierowy nagle traci objętość i staje się płaski. Przyczyn jest kilka, ale trzy z nich odpowiadają za większość takich sytuacji.

Pierwszym źródłem problemu jest zbyt niska temperatura tłuszczu. Gdy tłuszcz ma poniżej 160–170 stopni Celsjusza, przechowywanie w małym mieszkaniu ciasto wchłania go zamiast się na nim usmażyć. Wnętrze nie zdąży się odpowiednio ściąć, a struktura pozostaje miękka i niestabilna. Po wyjęciu para wodna ucieka, a ciasto nie ma szkieletu, który utrzymałby kształt – dlatego opada. Rozwiązanie jest proste: Remont łAzienki Krok Po Kroku zainwestuj w termometr kuchenny i smaż w przedziale 170–180 stopni. Jeśli nie masz termometru, wrzuć do tłuszczu mały kawałek ciasta. Powinien zasyczeć i wypłynąć w ciągu kilku sekund. Jeśli tonie i milczy, tłuszcz jest za zimny.

Zanim zaczniesz wałkować, ciasto musi być dobrze wyrobione i schłodzone. Wyrabiaj je energicznie przez kilka minut, aż stanie się gładkie i elastyczne — takie, które nie ciągnie się przy rozciąganiu. Potem owiń je folią i włóż do lodówki na minimum godzinę. Zimne ciasto wałkuje się równiej, nie klei się do stolnicy i nie kurczy po rozwałkowaniu. Ciepłe ciasto rozciąga się pod wałkiem, a po chwili wraca do poprzedniego kształtu, przez co warstwa jest nierówna, co potem kończy się pękaniem.

Planowanie liczby sztuk na osobę zaczyna się od ustalenia, kto faktycznie usiądzie do stołu. Inaczej liczy się dorosłych mężczyzn po treningu, inaczej dzieci i osoby starsze. Przyjmij, że dorosły mężczyzna zje 4–6 średnich placków lub kotletów, kobieta 3–4, dziecko 2–3. Jeśli wśród gości są nastolatkowie, licz jak dorosłych. Zawsze dodaj jedną porcję na osobę więcej, niż wynika to z rachunku — lepiej mieć kilka sztuk zapasu niż przepraszać, że zabrakło.

Typowe błędy to liczenie tylko „na oko" i pomijanie tych, którzy jedzą mało, ale biorą dokładkę. Drugi częsty problem to smażenie wszystkiego na raz — wtedy część potraw stygnie, a część się przypala. Lepiej smażyć partiami i trzymać gotowe w ciepłym piekarniku. Trzeci błąd: zbyt duże porcje na talerzu. Ludzie nie zjedzą, jeśli nałożysz im po 8 placków, a reszta zostanie na patelni. Podawaj po 3–4 sztuki i dokładaj, gdy ktoś poprosi.

Zanim przeliczysz, sprawdź, czy drożdże w ogóle żyją. Świeże powinny być beżowe, wilgotne, łamliwe, o zapachu przypominającym piwo. Ciemne plamy, śliska powierzchnia albo zapach kwaśny to sygnał, że część komórek padła i trzeba zwiększyć ilość. Suszone instant można wsypać prosto do mąki, ale te w granulkach lepiej najpierw rozpuścić w letniej wodzie z odrobiną cukru. Woda powyżej 45 stopni zabija drożdże, poniżej 20 stopni mocno je ospała. Najbezpieczniejszy zakres to 28–35 stopni.

Kiedy przelicznik przestaje mieć znaczenie Różnica między świeżymi a suszonymi maleje, gdy ciasto dojrzewa długo. Przy fermentacji prowadzonej w chłodzie przez 12–24 godziny drożdże namnażają się i wyrównują start. Wtedy nawet 30-procentowa pomyłka w przeliczeniu nie zepsuje wypieku — ciasto i tak dojdzie. Odwrotnie jest przy szybkim wypieku: bułki na dwie godziny, pizza na jedną. Krótki czas nie wybacza błędów, więc trzymaj się przelicznika i nie kombinuj z podmianami.

Racuchy z jabłkiem wychodzą rumiane na patelni, ale w środku zostaje surowe ciasto. To najczęstszy problem przy smażeniu: zewnątrz już ciemne, a widelec wchodzi w zakalec. Przyczyna prawie nigdy nie leży w samym przepisie, tylko w kilku nawykach, które łatwo poprawić.

Przechowuj świeże w lodówce zawinięte w papier, nie w folię — folia zbiera wilgoć i przyspiesza psucie. Suszone trzymaj w szczelnym pojemniku w chłodnym, ciemnym miejscu; po otwarciu zużyj w ciągu kilku miesięcy. Zamrażanie świeżych wydłuża ich życie do kilku miesięcy, ale po rozmrożeniu używaj ich od razu i dodaj o jedną piątą więcej. Ostatecznie różnica między jednymi a drugimi sprowadza się do wody, czasu i tolerancji ciasta — nie do magicznych właściwości.

Zacznij od gęstości ciasta. Jeśli ciasto jest zbyt rzadkie, szybko wylewa się na boki i cienką warstwą trafia na rozgrzany tłuszcz. Zewnętrzna warstwa ścina się niemal natychmiast, a środek nie ma czasu się ściąć. Ciasto na racuchy powinno być gęste jak gęsta śmietana — łyżka nabiera je z oporem, ale nie jest twardą masą. Gdy wylewa się z łyżki ciurkiem, dodaj jeszcze dwie łyżki mąki i wymieszaj krótko, bez długiego ucierania.

Jeśli zauważysz, że pączki zaczęły opadać, nie smaż ich od razu. Możesz je delikatnie przełożyć na blat, krótko zagnieść i uformować na nowo, a potem pozwolić im wyrosnąć drugi raz — tym razem pod kontrolą. Pamiętaj też, żeby nie stawiać ich na przeciągu ani przy otwartym oknie. Zbyt szybka zmiana temperatury zatrzymuje pracę drożdży i psuje strukturę. Lepiej trzymać je w miejscu osłoniętym, w stałym cieple, i obserwować, a nie zgadywać.

When you beloved this article along with you would want to receive more details relating to Https://uznove.Uz/user/torycheshire7/ kindly go to the website.